کتاب اندیشه های عرفانی و سیر احوالات امام الثقلین شیخ صفی الدین اردبیلی ؛ مولف: مهوش السادات علوی

450,000 

شیخ صفی الدین قدّس الله سرّه فرمود : «سالک زمانی از عالم بشری رهایی می یابد که جذبات الهی او را مجذوبب گرداند. یعنی چندان که در عالم بشریت و عقل است و از جذبات الهی محجوب است در نقصان است و به عالم بشریت و عقل مقید است. چون مجذوب شود و در جذبات الهی از عالم بشری رهایی یابد، پروای صَلاح عالم بشری از او سلب می گردد و با کسب معرفت، از اسرار نیز آگاه می شود و به معرفت الله نائل    می گردد. لیک اگر در آن عالم بماند و او را به عالم بشری باز نفرستند، ارشاد و تربیت از او به ظهور نمی رسد. لذا برای ارشاد و تکمیل و تربیت بشر او را به عالم بشری که خانه نقصان است باز پس می فرستند تا به تربیت و ارشاد و تکمیل مریدان و سالکان بپردازد.»

شیخ صفی الدین قدّس الله سرّه در نظر اولیاءَ الله به جمال و کمال الهی آراسته بود ازین رو او را «پیر تُرک » می خواندند. سالکان نیز شیخ را «زرّین محاسن» می خواندند. شیخ می فرمود: «وقتی دل اختیار را از من می رباید، اگر نظر لطف افکنم، عالمی معمور می گردد وَ اگر نظر قهر افکنم، عالمی ویران می شود. اولیاءَالله مظهر صفات الهی هستند. باطن آنها مظهر و محبت الهی و ظاهرشان مظهر لطف و جمال الهی است.»